Seyfettin Özaydin
Elif Şafak'ı ilk defa okuma fırsatını bu kitapla buldum. Açıkça söylemek gerekirse, çok akıcı bir kitap. Sonunu getirmekte zorlanmıyorsunuz. Orhan Pamuk'un "Benim Adım Kırmızı" romanında gördüğümüz roman kahramanlarını birer birer konuşturma tekniği de bu durumun oluşmasında etkili olmuş, zannımca. Ancak anlayamadığım bir nokta var: Sufi birisi nasıl olur da hala boşanmamış bir kadınla ilişkiye girer. Aşk gerçekten böyle her şeye kadirse, evlenmenin ve dini bir vecibe olan nikahın ne manası var. Bu yönünü cidden hiç beğenmedim.