phedrea
bir acıya, "hrant"a kadar düşünmediğim, görmezden gelirsem sanki geçmiş hiç yaşanmamış gibi hissedeceğim, öyle hissetmeye ihtiyaç duyduğum bir konuydu ermeni sorunu... çünkü bu ülkede ne kadar düşmenca önyargı varsa kazılınca altından o kadar acı fışkırıyor. hazır değildim yeni acı öykülerine... ama geçmiş tüm acılarıyla var... aynı anneannelerin görmezden gelmesinin, unutmasının mümkün olmadığı gibi... kabullenmekle başlamak lazım sanırım işe ve ve bu kitap bir kabulleniş olduğu için etkiledi belki beni de! ve geçmiş neresinde içine geçer geleceğin dedim kendi kendime... bu sorgulamaya ve kabullenişe -ki başkalarının acısını kabullenmek olacak bu, öteki kabul ettiklerimizin acısı olacak bu acı da- hazır olmayanlar ya da bunu istemeyenler okumasın kanımca...