hikaruivy
Muazzam bir kitap. Uzun olması başta insanın gözünü korkutsa da zamanla adeta Karamazovların mahallesinin bir sakini oldum, kitaba mecburi ara verdiğim zamanlarda rüyalarımda onların başına gelen yeni olayları duyuyordum (O kadar kalın olunca karakterlere iyice alışıyorsunuz) Her kardeş bir insan tipini temsil ediyor. Dostoyevski insanın aslında nasıl da aciz bir varlık olduğunu gözler önüne seriyor. Bu kitaptan sonra birine bir nasihat vereceğimde gülümseyerek "İşte böyle Alyoşacığım" diyorum. Okuyanlar anlar :)