PINARİÇE
Akşamdı minik kutuların deliklerinden sarı ışıklar fışkırıyordu. Caddelerde hızla yürüyerek kutularına dönen otomat insanlar yorgundular, sevgizdiler, duygusuzdular, katıydılar, kirliydiler, bıkkındılar, hırslıydılar, kıskançtılar, terliydiler, açtılar. Yürüyorlardı. Hepsi de nereye gittiğini biliyordu. Oysa hiç kimse nereye gittiğini bilmiyordu.
PINARİÇE
PINARİÇE 02 Ekim 2020
Çok güzel bir kurgu ile yazılmış, akıcı ve okuyucunun kendine dair tahliller yapmasına, pencereler açmasına neden olan bir roman. İnsanoğlunun iç dünyası iç içe geçmiş onlarca matruşka gibi ve hayat hepsi için ayrı ayrı yaşanıp gitmekte. Yüreğinize sağlık Zehra Yiğiter, kaleminizin ırmağı hep çağıldasın, susuz tek bir Sahra kalmayana dek.