helingece
“Ne çok dikeni vardı Ahlat ağacının Tanrım, Ulaşılmazdı, Sen sarılmak istesen ona, O sana sarılmazdı. Ne çok dikenin vardı Tanrım! Ne çok isterdim, Sana sarılamazdım. Ve şöyle derdim o zaman: Ah!” bu kitap için hiçbir zaman bir yorumda bulunamayacağım. bazı şiirlerin ardından, konuşmaya değecek hiçbir şeyin kalmadığını öğrendim.