ortu
elif şafak, araf'ta olnları, daha doğru bir deyişle arada olanları anlatıyor. yani kimlik arayışında olanları. zaten çalışma konusu da marjinal kimlikler üzerine. Aslında, buradaki marjinallik, kendi kişiliğinin "taraf tutarken tarafsız bakabilme" çabasından kaynaklanıyor. Bunu söyleşilerinden daha da iyi bir biçimde çıkartabiliyorsunuz. yani cennete gidiyor ve melekler, bizden değilsin diye rahatsız oluyorlar. veya cehennneme gidiyor şeytanlar huzursuzlanıyorlar. belki (benim gibi) paralel düşünenleri de çıkarsa, yaşam kamplaşmalardan kurtularak, anlaşmalar zeminine oturabilir. Aksi halde zaten insanlık kendi sonunun taşlarını döşüyor. Ayrıca, dli, edebi gücü ve romanı bitiriş tarzı ilgi çekici. Dil kullanırken eskiyle bağı koparmamak için, yalnızca öztürkçe kelimeler kullanmıyor. diğerr romanları gibi kolay okunan bir roman.