Bolokur
Raskolnikov'u çoğu kişi bir "cani" olarak nitelendirerek onu,olduğundan da kötü bir biçime sokmaktalar;fakat kitabı bitirdiğimde o bana hiç de cani olarak görünmedi.Eğer açıklamam gerekirse;Raskolnikov'un oldukça sessiz,içe kapanık,insanlarla ilişki kurmaktan oldumolası kaçınan,tüm fikirlerini kendine saklayan oldukça zeki bir birey olduğunu söyleyebilirim.Zaten sonlara doğru aynı bir film gibi "çözüm" bölümünde tüm karakterlere ayrı birer "son" yazılmış.Bu "son"da Raskolnikov sevgili Sofya'sına aşkını sözcüklere gerek duymadan oldukça güzel bir biçimde ifade ediyor.
Rus yazarların çoğunda olduğu gibi Rusya;Dostoyevski'nin bu yapıtında da pis,fakir ve "sınıflı" bir yapıya sahip.Kişilikler belirgin çizgilerle betimli,cümleler oldukça zeki ve mantıklı,çevre seçimi ise çok iyi ayarlanmış bir yapıda.Eğer Dostoyevski'nin hayatına da bir göz atarsanız;romandaki çoğu kişide kendinden birer parça bulabilirsiniz.Dostoyevski'nin diğer eserlerini de okumaya kararlıyım.Herkese öneririm.