...!!!...
Osho'nun insan hayatındaki ve düşüncelerindeki nelerin egodan kaynaklandığını nelerinse öz benlik olduğunu tanımladığı kitabı.Hayatımızda fazlasıyla benimsediğimiz birçok şeyin aslında sadece egoya ait olduğunu egonunsa bizim olmayan birşey olduğunu hatta "ben"in bile var olmadığını güzel bir şekilde anlattığı kitabı...Ancak aklıma takılan bir ayrıntı var: Kitabın çevirisinden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama kitapta sık sık Nasrettin Hoca fıkraları geçiyor.Osho'nun gerçekten Nasrettin Hoca hakkında kitaplarında sık sık bahsedecek kadar bir bilgisi var mıdır bu merak konusu.Bunun dışında örneğin farkındalık kitabında Nietzsche'yi eleştirirken bu kitabında ona ait bazı benzetmeleri kullanmış ve bu benzetmelerin Nietzsche'ye ait olduğunu ya da onunla özdeşleşmiş olduğunu belirtmemiş(Örn:Yıldızların kaostan doğduğunu ve kaosun yararlı olduğuna dair benzetmeleri...)Bunun dışında sık sık Hz.Muhammed ve İsa'yı öven sözler söylemiş.Ancak önceki kitaplarında dini kötülemiştir ve tanrısal bir yönlerinin olmadığını söylemiştir.O zaman bu dinleri Muhammed ve İsa adında biri yazmıştır ve bu kişiler de bahsettiği gibi kendi teorisine göre hırslarından arınmış özgür bireyler değillerdir.Yani aynı anda hem o kişilerin teorilerini hem de getirdiği dinleri inkar etmesi kendi içinde bir paradoks oluşturmuştur.Ayrıca kitabı okuyanlara hindistandan bölgesindeki dinleri ayrıca araştırmalarını tavsiye ederim çünkü osho kitabında bu dinlerden gelen birçok şeyin sadece iyi yönlerini lanse etmiş.Brahmaların egolarından kurtulmuş olduğunu sık sık yazarken herhalde onların da kendi aralarında uzun yıllardır savaş içinde olduğunu söylemek işine gelmemiştir.Tüm eleştirilerime rağmen dikkatli olmak şartıyla okunmasının faydalı olduğunu düşündüğüm bir kitap...