corpus christi
Araf, mizahi bir anlatıma sahip olmasına rağmen bana hep hüzünlü gelmiştir. Altı çizilesi çok fazla söz barındırır ve müzikle olayları harmanlayışı da ayrıca çok güzel bir özellik. İntiharı kendi kaçınılmaz sonu olarak gören Gail, sanki içindeki bir kara delik tarafından sürekli çekiliyormuş gibidir -nereye çekiliyormuş gibi? bunun net bir cevabı yok sanıyorum ki. ölüme, sonsuzluğa, karanlığa...-. Bilmiyorum bana göre hüzüne ve mizaha yeterli dozlarda ulaşımı sağlayan, güzel şarkılarla bezeli bir kitap. Elif Şafak önyargıları kırılarak okunması tavsiye edilir.