Hatice.AK
Kitapkurdu
ilk 200 300 sayfa sorunsuz okudum. sonra artık yeter demeye başladım çünkü bitmiyordu... hikâyenin uzun olması değil, 100 sayfa geçtikten sonra bile hala kendini tekrar etmesi, karakterlerin anlamsız davranışları artık beni sıkmaya başladı. dostoyevski hayranı biri olarak dedim ki "nasıl olur da diğer kitaplarına bayılmışken bu başyapıt beni bu kadar zorladı?" Tabii ki duyguların analizi aktarımı betimlemeler yine bir dostoyevski efsanesi. Belki de o yüzden bir başyapıt. bilemiyorum...