Uzun Beyaz Bulut Gelibolu

ayşe kantar

25.03.2011

En severek okuduğum bölümler iki askerin mektuplarıydı, geri kalanı ise çok yüzeyseldi. Hele kitabın sonlarına doğru zorlama bi aşk yaratılmak istenmesi hiç olmadı. Ayrıca kitapta Anzak askerlerinden fazla iyi bir şekilde söz ediliyor. Sanki işgalci değiller, sanki haksız işgalcilerin uşağı değiller. Dünyanın bir ucundan, belki nerde olduğunu bile bilmedikleri bir yere ne uğruna -macera mı, yağma mı- kalkıp gelip sora da kahraman muamelesi görüyorlar. Gelmeselerdi, ölmeselerdi, ağağı çıplak, karnı aç bi halde vatanını savunmaya çalışan memetlerin hayatlarını da almasalardı ellerinden, Ya bize ne demeli, daha düne kadar bastığın her yerden kemik fışkıran, mermi çıkan topraklarda, şehitlerimizin üstünde işgalci dedelerini "anacaklar" diye sabaha kadar içki içmelerine, parti yapmalarına müsade ediyoruz! Ve sonra üzülüyoruz, duygulanıyoruz onlar için, ayyy ne kadar iyilermiş bak, konserve atarlarmış bu tarafa, arkadaşlık ederlermiş deyip duruyoruz... Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş