İzzet Can Bezircioğlu
Üstat
“Ben kötülük edenle kötülüğe maruz kalana aynı yüz ifadesiyle bakamam, her ikisine de gülümseyemem diyorum size. Bunu yaparsam o zaman da kendi yüzüme bakamam diyorum.” Kör kuyularda ışıksız, merdivensiz kalanların boşlukta yankılanıp yok olan sessiz çığlıkları. Yozlaşmış toplumun gözler önüne serilen duyarsızlığı. Hasan Ali yine yapmış yapacağını. Daha ilk sayfalardan içine çekiliyorsunuz kitabın, sonrasında hikâye gittikçe derinleşiyor. Yazık ki düşen yine kendi hâline bırakılıyor ve yardım etmek yerine bir vampir gibi onca acıdan besleniyor insanlar. Hasan Ali okumak sonunu bilmediğiniz bir yolculuğa çıkmak gibi. Nihayet sona ulaştığınızda ise tarifsiz bir boşluk hissi kalıyor geride.