İntibah

alchindus

29.04.2011

Gerçekten oldukça sıkıcı bir girişle başlıyor kitap. Doğa tasvirlerini gereksiz yere uzatmış Namık Kemal. Balzac'ta, Dostoyoveski'de, Puşkin'de de uzun uzun tasvirler var ilk aklıma gelen. Ancak bu kadar sıkıcı değil. Sade bir dille tasvir etmek yerine, hayal gücünü yoracak şekilde ağdalı ve abartılı bir dil var tasvirlerde. Ama kitaba karakterler dahil olmaya başladıkça biraz daha sürükleyici bir hal alıyor. Bir de yazarın eserindeki karakterlere bu kadar düşmanca yaklaştığına başka roman ya da hikayelerde karşılaşmak güç .Adeta Mahpeyker'i tiksinti ile anlatıyor Namık Kemal.

Sepetim

Paylaş