İzzet Can Bezircioğlu
Üstat
Vay babam vay. Neresinden başlasam ki acaba. Adının hakkını veriyor bir kere, onu diyeyim. Başlangıçta adapte olmakta biraz zorlandım. Karakterler geçmişe de fazla daldığı için bir müddet olayın akışından kopuyor insan. Yine de inatla devam ettim ve ortalara doğru geldiğimde hikâye yerine oturmaya başladı. Üniversiteden tanışan dört arkadaşın yaşantısını anlatıyor kitap. Her birine ayrı ayrı ve bolca değinilmiş, belki aşırıya kaçıldığını düşünebilirsiniz ama bence iyi de olmuş. Bu adamların kurduğu dostluk gerçekten eşine az rastlanır türden. Özellikle Jude’un geçmişini okurken bir el uzanmış da kalbimi sıkıştırıyormuş gibi hissettim. Yazık vallahi yazık yahu. Kaç kişinin hayatı kararıp gidiyor böyle. Karamsar yapısı olsa da akıcı bir üslubu var ve bu rahat bir okuma deneyimi sağlıyor. Son satıra geldiğinde ise hüzünlü bir tebessüm kalıyor insanın yüzünde. Ben kitabı beğendim ama dengesiz bir ruh hâlindeyseniz şimdilik uzak durun derim.