sincerely87
Kitapkurdu
Rubailer genel tema olarak; zevk, şarap ve dünya hayatının boş olması hususlarını kalender ve rindane bir tarzla ele alıyor. Ontolojik olarak ele alındığında hayatın ve insan varlığının bir anlamı olmadığı vurgulanıyor ve insanın yaşadığı her andan zevk alması gerektiği öğütleniyor. Bunu yaparken Hayyam kâh bir arif, kâh bir asi oluyor. Şahsım adına etkilendiğim rubailerin sayısı çok da fazla değil. Ama klasik Fars edebiyatının en önemli eserlerinden biri olduğu su götürmez bir gerçek. Çeviri, dilinin sade olması dolayısıyla rahatlıkla bir çırpıda okunabiliyor. Fakat bu sadelik hasebiyle, rubailerin aslındaki derinliğin ne derece korunduğu hususunda tereddütlerim var.