Başkan Babamızın Sonbaharı

karaademmm

16.09.2020

Anlattığı, anlattığında güttüğü yol ve noktalamalarıyla zor bir eser. Ona bu kapıdan girecekseniz, yapmayın. • Bir diktatör portresini ‘evrensel’ anlamda çiziyor aslında Marquez. İstisnasız tüm diktatör ruhlarda olduğu gibi ‘yalnız ve evhamlı’ bir portre. Ve elbette hiç ölmeyecekmiş gibi bir yaklaşım. • O geçecek diye boşaltılan yollar, o oynuyor diye sadece kendine çıkan piyangolar, o öyle istiyor diye kendine uydurulan saatler ve o mutlu olsun diye hep kendisinin olduğu yayınlar. • Fakat yukarıda da söylediğimiz gibi ‘yalnızlık’: “ ... yavaş yavaş yeryüzünün en yalnız adamı haline geldiğini duyuyordu ... “ (s.33) • Elbette kan da var. Elbette mutsuz insanlar da var. Elbette sesleri kesilenler de var. • Peki.. “ ... sessizce, hiç telaşa kapılmadan görevlerini yerine getiren şu ipek gömlekli memurların dürüstlüğü yanında, saltanatın zorbalığı, acımasızlığı barınabilir miydi hiç ... “ (s.176) • Barınabilir miydi? Buyurun. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş