Gunay Samadova
Bu kitabı bitirdiğimde akşam işten çıkmış yorgun halde eve gidiyordum metroyla. Kitabın son sayfasında farkettim zaman ve mekan kavramlarını unuttuğumu. Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Aşırı duygusal biri değilim ve genelde çok duygulu kitaplar okumayı sevmem. Fakat bu kitap her insana içinde hala yaşayan bir Zeze olduğunu hatırlatıyor. Muhakkak okunması gereken bir kitap