Oyun Sonu

karaademmm

15.11.2020

“Peki ama sonuçta umudunuz nedir? Ne bekliyorsunuz? Toprağın baharda yeniden canlanmasını mı? Denizin ve nehirlerin yeniden balıkla dolmasını mı? Sizin gibi budalalar için gökyüzünden nimet yağmasını mı?”(s.53) • Absürdizm. Bir tarafta Sartre, Camus; bir tarafta Beckett. Onlar bireyin ‘eylem yapabilirliğine’ inansın, Beckett bunu inkar etsin. “... onun insanları içine fırlatıldıkları dünyada değer üretebilme olanağından yoksundurlar; bu nedenle, birey bile değildirler.”(s.10) • 1953. Godot’yu Beklerken. 1957. Oyun Sonu. Kelimelerin ‘sıfır noktasına’ yaklaştığı o iki büyük tiyatro metni. • Hamm. Kör ve kötürüm. Clov. Hastalığından ayakta kalmak zorunda. Belki de Hamm’ın hizmetçisi. Belki. Nell ve Nagg. Anne ve Baba. Sadece! • Hamm ve Clov’unki sevgisiz ve zorunlu bir birliktelik. Bir süreliğine. Ne kadar? Bilemeyeceğiz. • Cümleler olmayacak. Bol bol sayıklayacaklar. Sonu gelmeyen. • Sevecek misiniz? Bilmiyorum. Belki de sanmıyorum. Beckett her metniyle okunası bir adam. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş