abdulkadir yağmuroğlu
Okudukça "içiniz sıkılan" bir kitap!!!. Kitap sıkıcı değil. Kitabın ilk başlarında yazar nasıl bir karakter çizmiş onu anlamaya çalışıyorsunuz. Kitabın ikinci bölümünde yazar bunu biraz daha belirgin bir karakter üzerinden anlatınca taşlar yerli yerine oturuyor. Özellikle başlarda bu kadar sıkıcı bulup sonlara doğru keşke bitmeseydi dediğim bir kitap. Yazar o kadar silik, pasif, gıcık, hayattan kopuk bir karakter çizmişki oturduğunuz yerde dişlerinizi sıkıyorsunuz ve nalet olsun sen niçin bu kadar sönük bir karaktersin diyorsunuz. Sonra bir anda hayatınızda bazen yaşadıklarınız aklınıza geliyor; burada şunu deseydim, keşke orda öyle davransaydım...vb. İşte yazarın galiba size hissettirmek istediği ve kitabın sonunda da kısmen vurgulamak istediği şey bu...İYİ OKUMALAR.