bbab
Vebada dış dünyayla alakası kopartılmış insanların içlerine dönüşünü anlatıyor ve geçmişte yaşayan insanların ıstırabı üzüntüleri olduğunu ileri sürüyor yani pişmanlık ve soyut şeylerle oluşan bir melankoli var şehirde camus için. Bu adamın romancılığının bu kitapda vasat olduğunu düşünüyorum. Didaktikleşiyor ve kitap da bir felsefi kıssa haline bürüyor ama bu diyeceklerini genel haklın durumu olarak değil karakterlerin deneyimleri olarak sunulsa bunu anlardım. Kitabı okuyanlar bu ağırlaşmayı ve fazlasıyla sırıtan filozofik dili farkederler ama bir dostoyevski de bunu yapar ama o karakterine de çok iyi yedirir genelde söylemek istediğini ve o karakterlerin mizahlı geçmişlerinde aslında dostoyevski zekası parıldar ama camusde bu yok. Zekice şeyler olduğuysa bir gerçek aklıma geliyorda bazı yerler gerçekten zekice ifadelerdi ama ne bileyim bir cinler veya kara kitap düzeyinde de değil.