Abdullah Tosun
Doğaya, kırlara, köye, sehere, uyanan börtü böceğe, sabahın seherinde tüten sıcak çorbanın buğusuna, mutlu aileye... hayata yakılan bir serenattır serçekuş. Kaybedilmiş veya kaybedilmekte olan güzel hayatın terennümüdür serçekuş. Çocuk kitabı mıdır, bilmiyorum; ancak ''insan'' kitabı olduğu açık. Çocuklar bir şey anlar mı, inşallah; ben çok şey anladım, daha doğrusu ne kadar çok şey kaybettiğimi(zi) anladım. Serçekuşu görmeyeli yıllar olmuşken ve bir dönem insanların serçekuşlarıyla iç içe olduğunu, onlarla sohbet ettiğini okumak, o hayal meyal cennetasa günleri hatırlamak ne kadar güzel ve ne kadar acı. Ben ağlamayayım da kimler ağlasın a dostlar? Sahi hala serçekuşlarla yaşayan var mı?