Şiirler - VII (Leyla ile Mecnun) - Yorum - i.okan

i.okan

28.01.2005

saatler vardın inci dakikalarıyla dolar.saatler vardır gittikten sonra kendini arattırır.ve aynalar vardır bir renge takılıpta başka renkler görmez.
işte leyla ve mecnun.ayna belki mecnun belki leyla..ama ortada dönmeyen gitmeyen ve bitmeyen bir renk var.leylanın öylesine battığı ve mecnunun da bu rengi tüm incileriyle gördüğü bir renk.öyle bir renk ki her yıla kendini açmış.
işte sezai karakoç ta bu rengi kendi leylasıyla görmüş biridir.her nekadar isim leyla olsa da kalpten geçen kendi leylasıdır.

bir peri miydi bir perimiydi
sevgilim bir peri miydi
diriliş dedim diriliş dedi
kav dedim kav dedi
............................
Baharın gözleri miydi
Baharın gözleri miydi
Kırlardan bana baktı
Kırlardan bana baktı
................................

..burada

baharın gözlerimiydi
kırlardan bana baktı

derken,bahardan ona bakmasını kendi leylasıyla bağdaştırırsak onun gözlerinin yeşil olduğu çıkar herhalde.

sözün kısası:gerçekten sezai karakoç şair denebilecek biri.
leyla demiş..leylayı kendinden seçerek mükemmel anlatmış.hem kendinden ,kalbinden geçen leylayı hem de leyla olmuş ve olacak olan leylayı anlatmış.
Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş