kanonsuz okur
Kitapkurdu
Hepimizin aklından geçenler, anlattıkları; geçmişimiz, eskittiğimiz. Özlüyor ha bire. Anne şefkatini, baba desteğini. Her gün biraz daha sığınağına koşuyor, hep biraz daha geçmişe gömülüyor. Gördükçe kaçıyor. Bir yandan da eski sevgililere ağıt yakıyor. Hayata dair herhangi bir anda, hiç ummazken akla gelen hani. Herkes olanın ağzında duymaya alışık olduğunuz klişeleri tekrar var etme çabası da gözden kaçmıyor tabii. O klasik aşk anlayışı işte, birbirimize yaralarımızı gösterdik muhabbeti. Sonra, hep bir gitmeye yeltenmeler ama gidememeler. Ardından bir yağmur damlası bahane olur ya giden sevgiliye kavuşmaya. Arka fona da Aşk Bitti’yi aldıysak eğer, başlasın vuslata yolculuk.