Haziran

karaademmm

12.07.2021

“Ellerine baktı adam. Ne çağırıştı o? Küçücük, minicik bir insanın son seslenişi, çaresizliği içinde son umudunu koyvermemek için giriştiği son savaştı bu.”(s.9) • Uzun zamandır baskıları yoktu eserlerinin. Yapı Kredi, hikayelerini ufak kitaplar halinde basıp bir de üstüne tüm hikayeleri olan #k:26039’nın tekrar baskısını yaptı. • Onu her okuduğumda üç kelime düşüyor aklıma: Nahif, Duyarlı ve Kırılgan • 1994 yılında yazmaya küstüğünde Türk Edebiyatı farkında değildi neleri kaybettiğinin. Kırmıştık onu. Okur ve yazarıyla. Ve hikayesinde yazdığı gibi unutulmuştu sanki: “İşte, onu, hayatının en önemli anında, kapalı bir kapının ardında unutuvermişlerdi. Hiç kimsenin düşüncesinde bile değildi.”(s.15) • Bu yayımladığı ilk öykü kitabı. Bilmiyorum var mıdır bir önemi ama TDK Öykü Ödülü’de almış. • Peki sana şöyle seslense: “Sen hiçbir şey görmezsin ki! Zaten, kimselerin doğru dürüst gördüğü yok. Ne yıkıntıların farkındalar ne de kanat seslerinin.”(s.81) • Buyurun. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş