Kabuk

karaademmm

17.11.2021

“… kendime bakıyorum. İçime, dışıma. İçim binlerce kez ayrıldı parçalara, binlerce kez toparlandı yeniden.”(s.177) • Üç kadın ve çevrelerinde kadınlar. Aklı yitmişler. Yitmek neyse sanki? • Hapsedilmeye çalışılanlar. Kendi kabuklarına mı? Hayır. Onlara biçilen kabuklara. Peki kırma isteği, arzusu, beklentisi? Elbette. • “… insanın kendi olması ne zor şeydir. Benim gibi bir kendi olması.” diyecek ya bir yerinde romanın. İşte burada gizli bence kırılan kabukların esrarı. Burada gizli başkaldırının gizi. Burada gizli haydi demenin izi. • İyi bir eser, Kabuk. Zeynep Kaçar’dan bir ilk roman. Buyurun. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş