sabanseluk
Kitapkurdu
Yunus'u Yunus yapan içindeki iki ateşti. Biri zamansız yanından ayrılan sevgilinin hasreti diğeri de her an kavuşma arzusuyla dolup taşan oğul hasreti. Kitap çeşke hiç bitmeseydi. Okurken hep bir sonraki kelimeyi, hep bir sonraki sayfayı bekleyerek okudum. Bende bizim Yunus mu? denmesini aşkla bekledim. Bizim Yunus işte. Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm... Onun gibi aşka sevgiye dolabilene aşk olsun...