Sema DNKGRN
Şairane bir dille kaleme alıyor Danilo Kiş otobiyografik romanı Bahçe, Küller’i. O betimlemeler , o benzetmeler..kitaptan bir kesiti sesli okuyunca annem ‘ Bu insanların bunları söylemek nereden aklına geliyor , neler yaşıyorlar da böyle yazıyorlar’ yorumunu çok yerinde bularak sizlerle de paylaşmak istedim. Bağlaşım kurduğu kelimeler cümlelerle insanı kendine hayran bırakıyor. İçeriğe gelince.. Yazar eserinde II. Dünya Savaşı öncesi geçen çocukluğunu, sürgün yıllarını, ailesindeki savrukluğu, babasından yadigar kalan travmalarını anlatıyor . Bir yandan babasına karşı olan sevgisini hissederken bu sevgi nefretle körükleniyor sanki. Yaşadığı şeyler bir noktadan sonra uyku mu uyanıklık mı gerçek mi hayal mi karar veremiyor insan. Kahramanın çektiği hem somut hem soyut açlık, çocukluğunda başlayıp gittikçe büyüyen bir uyku korkusu, uykuya dalamama, rüyalar veya kabuslarını yönlendirebilme, özgürlük isteği fakat bunu hapseden bir esaret..