Açık ve net birisi
Kitapkurdu
Aynı anda hem Yüzyıllık Yalnızlığı hem de Suç ve Ceza'yı okuyordum. Suç ve Ceza diğerinin yanında basit, sönük kalmış. Birisi masal anlatır gibi, diğer koşar gibi yazılmış. Birisinde olağanüstü bir hayal gücü varken diğeri psikoloji üzerine gitmiş. Birisinden diğerine geçerken Agatha Christie'den Tolstoy'a geçer gibi hissediyordu kendimi. İlk okuduğumda 27 yaşımdaydım. Bitirdiğimde fena değil demiştim. Daha sonra diğer kitaplarını da okuyunca en çok emek verilen kitabının Ecinniler, en iyi kitabının Karamazov Kardeşler, en dramatik olanının ise Budala olduğunu fark ettim. Suç ve Ceza'yı 32 yaşında yeniden okumaya başladım. Ama ilk 200 sayfasında bıraktım çünkü onca psikolojik anlatıya rağmen dili çok basit geldi. Şimdi Yüzyıllık Yalnızlık'a geri dönüyorum.