damlasar
Uzun zamandır bir kitabı okurken bu kadar sıkıldığımı hatırlamıyorum. Konunun sürekli aynı noktada dönmesi, sayfalarca tekrara düşümler, anlatılan konunun bazı noktalarda hikayeye oturmaması, kitabın yarısında giren bazı karakterlerin sonunun tahmin edilebilir oluşu derken yazar ortaya bir kişisel gelişim kitabı çıkarmaya çalışırken bence çok da başarılı olamamış. Üstelik bu temalı bir romanda nefes egzersizi meditasyon gibi kavramların felsefi boyutuna da inilmesini beklerdim ben açıkçası. Okudum sıkıla sıkıla ama okumasam da olurmuş dediğim kitaplar arasına girdi.