jazzy
Nabokov'un kitabın ilk sayfasında "Öykünün hepsi bu kadar. Biz de üstünde hiç durmayabilirdik, eğer anlatmaktan keyif alıp kar elde edebileceğimizi bilmeseydik. Üstelik, her ne kadar bir insanın yaşamının özeti, yosunla çerçevelenmiş olarak, bir mezar taşının üstüne kolayca sığarsa da, ayrıntılar her zaman hoşa gider" diyor. Basit bir konuyla muhteşem bir kurgu yaratmış. Albius'un acınası haline üzülsek mi gülsek mi? Sanırsam Nabokov kahkahalarla gülmemizi istemiş.
-- spoiler --
Özellikle Albius kör kaldığında sevgilisi Margot'un Albius'un karşısında Rex ile yaptıklarını okuduğumda güleyim mi üzüleyim mi bilemedim
---