Türk Edebiyatında şiir çok farklı kollardan gelişmiş. Tasavvuf şiirleri, halk şiirleri, divan şiirleri, hece ile ya da aruz ile yazılanlar, kafiyeli olanlar ya da serbest olanlar. Kategorileri artırmak mümkün. Orhan Veli ise bunlara bambaşka bir şiir tarzı eklemiş. Garip akımı ve onun çevresinde gelişen garip şiirler. Aslında bazılarının şiir bile olup olmadığı tartışılabilir. Hani bir şiiri var: “Bir taş attım ağaca, Düşmedi taşım, Düşmedi taşım. Taşımı isterim, Taşımı isterim.” Bunun yanındı, O’nun “İstanbul’u dinliyorum gözlerim kapalı…” diye başlayan şiirini ise bilmeyen çok azdır herhalde. Aslında şiiri; içe doğan duyguları sözcüklere kimi zaman farklı anlamlar yükleyerek dile getirmek şeklinde tanımladığımızda elbette söylenecek bir sözümüz kalmaz. Orhan Veli; işte böyle bir anlayışın ürünü olarak şiirlerini yazmıştır. O’nun için kafiye ya da şiirde şekil çok da önemli değildir. Önemli olan anlatılmak istenendir, ne şekilde anlatıldığı değil. Ne güzel söylüyor bir şiirinde: “Pencere, En iyisi pencere, Uçan kuşları görürsün, Dört duvarı göreceğine.” Hapishanedeki duygular herhalde en güzel bu cümlelerle dile getirilebilir. Orhan Veli bütün hayatı boyunca farklı olmak istemiştir. Bunu şiirlerinden ve poetikasından da anlamak mümkündür zaten. Kısacık ömrüne bu kadar şiir sığdırmış garip bir şairdir “O” ve şiirleri de gariptir; ama, gerçekten güzel şiirler.
