Wittgenstein'ın Yeğeni

aspırıne

25.01.2012

Hayatta insanların deyim yerindeyse dibe vurduğu zamanlar olacaktır. Bernhard da ruhen ve bedenen "umutsuz" bir döneminde karşılaşıyor "dostu" Paul'le. Kendi söylemiyle bir anlamda sömürüyor onu, hayata çıkış kapısı olarak onu belirliyor ve sömürüyor. Hayatta "mutsuz" bir insan Bernhard, mutluluğu sadece "anlarda" yakalayabilen mutsuz bir insan...
Biçem olarak diğer anlatılarından biraz farklı bu kitap, özellikle tekrarlayan cümlelere pek yer verilmemiş, burada çevirinin ne derece etkili olduğunu bilemiyorum ancak Sezer Duru çevirisiyle okumak daha doyurucu olabilirdi diye düşündüm.Fatih Özgüven çevirisi de kesinlikle kötü değil, oldukça akıcı... Bernhard severlere önerilir... Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş