Abdurrahman Sefa
Eşsiz güzelliğe sahip bir çocuğun Osmanlı döneminde Paşa Babası’nın ve annesinin nadide bir çiçek gibi üzerine titrerlerken bir kaza sonucu yüzünün yanmasıyla çok korkunç bir görüntü oluşturması.Bu nedenle ailesinin ondan utanması hiç önem vermemeleri,yatılı okula göndermeleri,yatılı okulda geçirdiği beş yıl boyunca hep çile çekmesi ve herkesin onunla dalga geçmesi ve sadece kimya öğretmeninin ondaki zeka ve hassasiyetin farkına vararak ona iyi davranması,berbat yüzündeki çok güzel olan gözlerinden dolayı ona harabelerin çiçeği demesi...
Daha fazla anlatmama gerek yok zaten Reşat Nuri Güntekin hayranları bu kitabı mutlaka okuyacaktır.