baldassare
Kitapkurdu
“Peygamberin Son Beş Günü” romanı Tahsin YÜCEL’in “Sonuncu” adlı romanından sonra okuduğum ikinci kitabı. Her iki romanda da toplumun büyük çoğunluğunun kabul ettiği gerçeklik çizgisinden kopuk ana karakterler, öznel varoluş amacını bilmekte ve hayatları boyunca bunu tamamlama çabası içerisinde bulunuyor. İşin ilginç kısmı bu tamamlanma, hedefe ulaşma roman sonunda ortaya çıksa da aşırı bir ironi ve dram içeriyor. Roman boyunca, bölümlerde kitabın bütününe ilişkin merakınızı gideren az gelişme oluyor ve sabırsızlığınız finale doğru iyice artıyor. Sonuncu’da Selami, Peygamberin Son Beş Günü’nde Rahmi Sönmez benzer bir sonla karşılaşmakta ve arkada kalanlar kahramanın yaşadıklarına ilişkin vicdan muhasebelerini yapmaktadır. İki ana karakter de mevcut ekonomik düzene yabancı ve yalnızca alışageldikleri şekilde bir yaşam döngüsü içinde kalmışlardır.