ç. öz
Üstat
Sonundaki olay olmasa sıkıntıdan patlatacak bir kitap. Tıpkı Yusuf atılgan'ın Aylak Adamı'nı, Nuri Bilge'nin filmini izlemek gibi. Camus neyseki sonunda mevzuyu bi yere bağlıyor, ama bana göre onu da fazlasıyla aceleye getiriyor son sayfalarda. Bazen bunca kitap okumuşluğuma rağmen ben mi anlamıyorum diyesim geliyor, ama isasen burada yazmak istemediğim kadar iyi anlıyorum bu enteletüel kafayı ve artık pek de hoşlanmıyorum. Toplumun temel dertlerinden de aslında edebiyattan da uzak şeyler. Elimdeki diğer Camus kitaplarına elimi sürmeye korkuyorum mesela bu kitaptan sonra. Oysa Steinbeck v.b. yazdığı şeyi çok sarih ve güzel anlatan, harika betimlemeler yapabilen yazarlar da varken niye bu sıkıcılığa gark olayım? Bana göre sırf neymiş bi bakayım diyen okusun, ama sürükleyici, akıcı, enteresan bi kitap sanıp okuyacak olan okumasın bu kadar net!