alalminore
kitabı okumaya başlarken aslında çok daha kasvetli bir dünyaya adım attığımı düşünmüştüm. hikayenin bana düşündürdüğü ilk şey aslında çetin ve ender'in aynı kişi olduğu. aslında bir kitap için en zor şey başlamaktır. "her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? anılarımızı avuç dolusu bir su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir?..." bu başlangıç cümlesiyle kitap beni zaten tavlamıştı açıkçası. ve son alıntı olarak;
"...yaşamak aslında birbirinden kopuk yaşantılar arasında bağlantılar kurmaktır..."
(sözlükteki yazımdan alıntıdır)