Gülseren Çakir
Üstat
Trenler ne kadar güzel bir metafordur. Yolcu’da işte böyle bir hikayenin kitabı. İki yolcu bir trenin kompartımanında bambaşka yaşam ayrıntıları ile bir araya geliyorlar. Seviyor ve seviliyorlar. Ama ayrılık her aşkın gerçeği değil mi? Menekşe kokulu bir Anadolu evinde geçen günler bittiğinde, savruldukları yerler onları bir araya getirene kadar çekilen acılar, küskünlükler bir aşka taze tutabilir mi? Döneme ışık tutan satırlar, bağnaz kalplerin yıkıcılığında bir kadının yaşamının ne kadar zorluklara gebe olduğunu gözyaşlarımızın akması ile ispatlıyor yazarımız.