Seniha Safa
Kitapkurdu
Hassas insanlara dokunmak için yazılmış şiirlerden oluşan bir kitap. İlk cümle şu: “Ben hayatın tam ortasındayım ne gecedeyim ne gündüzdeyim, ben tan ağartısıyım.” Bu cümleden sonra aslında karanlığın aydığı zaman parçasının kendisi olduğunu söyleyen şiirler okumayı diledim. Beklentimin boşa çıkmadığını söylemek isterim. İran şiirinin de etkisini gördüğüm şiirler klasik değil modern tarzda yazılmış. Şair Farsçayı seviyor, belli ediyor. Şiirlerin arasında tırnak içindeki ifadeler de keyif veriyor. Merkezde şairin kendisi var. Birçok şairin yaptığını yapmış. Ama yanında, kendi ifadesiyle görülmeyenleri, sesi duyulmayanları, hayatta sesi kısılmışları, cahiller tarafından ezilenleri ve ruhu yorulmuşları desteklemek için yazmış. Yazdıklarının dünyanın herhangi bir köşesindeki kalbi yaralı birine, umut isteyene, sevgiyi bulana ve bulma yolunda olana şifa olmasını istiyor şair. Umutsuzluk okunuyor ama umut da var. Şifa da burasında sanıyorum. Umut ve güzel duygular ağırlıkta çünkü.