SassyMuffin
Kitabın başında Fugui' nin suratına tükürmek istiyor insan. Karakteri oturmamış ve bununla resmen gurur duyan tipik erkek. Çok geçmeden dibe vuruyor ve o noktada aydınlanma yaşıyor, üzülmeye başlıyorsunuz. Kitabın sonuna doğru "Bu kadar da olmasın artık, gidip gözyaşını silebilsem, sarılabilsem, derdini bir yerden hafifletebilsem" hissi yükleniyor. Anlatım dili çok güzel, yalın ama çaresizliği, acıyı, yokluğu dramatize etmeden ilmek ilmek işliyor okuyucuya. Fugui' nin çelişkili duyguları, iyi bir insan olma çabası, çocuklarıyla ilişkisi, hükümetin acımasız politikaları, savaşın saçmalığı, "daha kıymetli" olanı kurtarmak için yapılan kan transferi.. Hepsi çok iyi işlenmişti..