Serra Ebrar
Kaşif
3-4 yıldır kitaplığımda duruyordu. henüz okudum. her bölüm ayrı bir roman gibi. devam etse 'keşke' diyorsunuz, ama diğer bölümün cezbesine kapılıp unutuyorsunuz bir önceki keşkenizi.. İç dünyanıza dokunuyor çoğu cümle. hatta bazı cümlelerin altını çiziyor, kalbinizin derinliklerinde bir duyguya tercüman olduğunu hissediyorsunuz. üstüne toprak attığınız, ama maziye gömemediğiniz kırılmışlıklarınızın teselli edilmeyi, iyileştirilmeyi beklediğini görüyorsunuz... Nacizane, benim çok yüreğime dokundu bazı yerler. en çok ta "iki elma" başlıklı bölümü kalbimin en güzel yerine koydum. orada ki Aslı ile tanışmayı o kadar istedim ki... biraz da kendimi gördüm Aslı'da....