SEVDAĞ
Kitapkurdu
Dorukısrak, Üssüğünoğlu İbraam’ın hanesinin atıdır. Annesi de bu eve çok hizmet vermiş, çok çilesini çekmiştir. “Dinsiz kerhaneci İbraam” Doru yaşlanınca onu artık iş göremez sanıp, yiyeceği samanı ona çok görüp, onu kapı dışarı atmıştır. Doğaya salmış demek daha kibarcası ama asla gerçeğinin yerine konamaz, atmıştır işte. Neden mi? Çünkü bu dünyada hiçbir iyilik cezasız kalmaz. Dorukısrak ne olduğunu anlayamaz birkaç gün kovulduğu eve geri döner içeri girmek ister çünkü içerde onun tayı, yavrusu vardır. Ama “Deyyus İbraam” almaz eve. Çaresiz o da kendisi gibi, işe yaramaz denip salınan diğer atları bulur. Dışarda ayaz, soğuk, açlık, yabani hayvanlar ve daha türlü zorlu koşullardan bahara sağ çıkarsa ne âlâ (Spoiler vermeyeyim). Merhamet insana verilmiş en şerefli özelliklerden biri iken, insanoğlu bu asil duyguyu hayvanlara karşı göstermekten neden bu kadar aciz. Halbuki “Merhamet edilmeyene, merhamet edilmez “