Özge
Kitapkurdu
Yeryüzündeki tüm savaşlara lanet, ve savaşta ölenlere bir ağıt niteliğinde bir Aytmatov kitabı. Yazarı en çok sevdiren şey hem akıcı, hem samimi hem de edebi olmayı başarabilmesi bence. Hikaye o kadar yüreğime dokundu ki 'savaş'a kimbilir kaç kez lanet ettim ve anaların yüreklerinin ne acılara dayanabildiğine kaç kez daha şaştım. Savaşın tüm kötülüğüne rağmen kitabın umudu kaybetmeme ve çalışmaktan vazgeçmeme mesajları ise ilham verici. Kesinlikle okunası. "benim anladığım gerçek mutluluğun da bir rastlantı sonucu olmadığını, yaz yağmuru gibi birden bire başımıza gelmediğini söylemeliyim. gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor." *** "iyilik, yola düşen, yoldan toplanan bir şey değildir. tesadüfen ele geçen bir şey değildir. insan iyiliği ancak başka bir insandan öğrenir."