Metalelf
Gerçek hayatta katil olmayı vicdanına yediremediği veya bunun doğru bir davranış olmadığını bildiği için bu duygularını bastırıp,yine de cinayetlerden kopamayanların cinayet masasında ya da adli tıpta çalıştıklarını ya da polisiye/cinayet yazarları olduklarını okumuştum bir yerlerde. Eğer bu gerçekse Grangé iyi ki yazar olmayı tercih etmiş,yoksa böyle bir vahşet dünyaya ağır gelirdi...

Yine sonuna kadar elinizden bırakamayacağınız bir kitap,tabi kanlı sayfalar okumaya dayanabilirseniz. Bir de katili o kadar sevdiriyor ki stockholm sendromunun farklı bir versiyonunu yaşıyorsunuz neredeyse... Daha çok tanımak istiyorsunuz,daha çok okumak,daha çok anlamak... Hatta acıyorsunuz ona zaman zaman,yaptığı caniliği unutup... Tabi bunlar yazarın usta anlatıcılığından kaynaklanıyor...