Turnalar Güneye Uçarken

Gülseren Çakir

04.04.2025

Yaşlanmak, adım adım elden ayaktan düşmek dediğimiz hâle düşmek ve de etrafında tutunabileceği yalnızca köpeği kalan Bo’nun son günlerini okumak hüzünlendiriciydi. İnsan ister istemez empati kuruyor. Kendini, yakınlarını düşünüp aynı şeyleri yaşamanın gerçekliğiyle yüz yüze kalıyor. Bo’nun alzheimer olan karısının bir kliniğe yatırılmasıyla daha da artan sorunlar, oğlunun elinden geleni yaptığını bilmesine rağmen köpeğini ondan almak istemesi etrafında anlatılıyor kurgu. Yaşlılık olgusunun bu kadar etkili anlatıldığı kitap nadirdir. Bo’nun yardımcılarla kurduğu ilişki, utanma hisleri, hüznü, acizliği sıcacık bir dille anlatılmış. Akıcı olduğu kadar okuyucuyla kurduğu bağla da oldukça iyi bir kitap. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş