fadime kara
Büyüklere biraz hoşgörüyle yaklaşmak gerek… Beni en çok etkileyen cümle bu oldu. Elbette bu kitap üzerine sayfalarca yazı yazılabilir. Fakat ben özellikle bu cümleye değinmek istedim. Zaten kitapla ilgili güzel yorumlar yapılmış. Anladım ki büyük olmak, küçük kalmayı unutturuyor. Öyle ya… Bizler bir çocuğun hayal dünyasını anlayamayacak kadar büyüdük. Bütün mesele de bu zaten. Küçükken büyüklerin yaptığı birçok şeyi saçma bulurdum, şimdi bakıyorum, ben de ara ara onları taklit eder olmuşum. Bir çiçeği büyüten sevgi, insanı değiştirmez mi sanıyorsun? İşte bu kitap, insana tam da bunu hatırlatıyor. Sevgi, inanç ve o masum bakış… Bazen kaybolduğumuzu sandığımız anda aslında içimizde hâlâ yaşayan o küçük çocuğun sesini duyuruyor. Büyümek böyle bir şeymiş demek… Ve bütün mesele bu. Teşekkür ederim Antoine de Saint-Exupéry… Beni küçülttüğün, bana o masum bakışı tekrar hatırlattığın için.