Algernon'a Çiçekler

Kitabuskurdus

18.04.2025

“Ben kör doğmuş ama ışığı görmesine izin verilmiş bir insanım.” “Artık aramızda ortak bir şey kalmamıştı. Sıradan bir sohbet bile zoraki oluyordu. Aramızda sadece karanlık bir odada yaşanan can sıkıcı bir sessizlik ve tatmin edilemeyen arzular vardı.” Bu bir kitap sonuçta. Bu kadar etkilenmemeliyim. Bu kadar içselleştirmemeliyim… ama olmuyor. Duygularım kanatlanmış, tam uçmaya başlamışken birden koptu kanatları; kopan duygularımın kanatları… aynı hızla duygularım yere çakıldı! Ahh Charlie… “Cehalet, en büyük mutluluktur.” sözünü çok duymuşuzdur… Bu kitapta ben bu sözün giyinip kuşanıp ayaklandığını gördüm. Hangisi daha kötü, diye sorguladım. Mutlu bir cahil olmak mı, yapayalnız bir akıllı olmak mı?.. Tarafını seçemeyeceğim iki soru da tüm çıplaklığıyla kitapta yer almış vaziyette. Aslında cahil mutlu olup olmadığının da farkında değil de… Neyse merak ediyorsanız okuyun bence… Kalbiniz dayanacaksa tabii. Kitapla kalın. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş