İvan İlyiç'in Ölümü

fadime kara

21.04.2025

Kısa bir kitap ama içi koca bir ömür kadar ağır… Defalarca farklı zamanlarda okudum. Her okuyuşumda biraz daha içime işledi, biraz daha acıttı. Bazı kitaplar öyle, sayfası az olsa da ağırlığı hiç eksilmiyor. Ivan İlyiç ölürken, daha nefesi tükenmeden çevresindeki insanlar mallarını, makamını konuşuyordu. Daha hayattayken unutulmuştu. Ailesi bile acısını görmüyor, duymuyordu. Sadece evindeki hizmetçi Gerasim vardı yanında. Sessizce oturdu başucunda, elini tuttu. O kalabalığın içindeki tek gerçek insandı. Ve Ivan, son anında fark etti… Bir ömür, başkalarının onayını almakla geçmişti. Gösteriş, makam, insanlar… Hepsi koca bir yalandı. Gerçek olan sadece içindeki o yarım kalmışlık, ruhunun hiç iyileşmeyen acısıydı. Bu kitap bana hep şunu hatırlattı: İnsan, en çok ölmeden önce unutulur. Ve hayat… zannettiğimizden çok daha kısa. Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş