Dağların Adamı Barnabo

55unal

28.04.2025

Barnabo şimdi de o geçen zamanı ona hatırlatan, yüksek tepelerden bir şeyleri içinde taşıyan her ne olursa olsun telaşla ve kör bir umutla arıyordu. Başparmağındaki yaraya bile sevgi duyuyordu; zirvedeki kayalar yaralamıştı onu. Çoktan kapanmış ve kurumuş yaraya baktı. Bu iz hemen yok olursa çok yazık olacaktı. Bu yüzden yaranın iki kenarını açtı, deriyi çekip kopardı. Birkaç damla kan aktı. İki gün önce Polveriera Tepesi’nin kayalıklarında olduğu gibi. Yarayı yeniden açmakla geçmişe döndüğü, zamanı geri çevirdiği, hala geçmişte olduğu izlenimini yaşıyordu: Kimselerin gidip görmediği zirveden dönen muzaffer Barnabo! Çinko çatıya inen yağmurun gürültüsü duyuluyordu. En azından Berton yanında olsaydı da bir-iki laf edebilselerdi. Barnabo şimdi de yatağın üzerinde oturmuş, havanın kararmasını bekliyordu. (s:76) Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş