Necla  Koca
Görünmeyeni görünür kılan, suskunluğu konuşturan bir metin. İbrahim Halil Balçık, kelimelerle suskunluğun ta kendisini konuşturuyor. Engin’in hikayesi değil sanki genel manada hikayesizliğin derin boşluğu, içten içe büyüyen bir yankı sanki. Toplumun yüklediği rollerin arasında ezilmiş, kendi sesini ararken sessizleşmiş bir ruhun, ağır ağır çözülen varoluşu. Her satırda, bir iç çekiş… Her cümlede, yaşanmamış bir hayatın sızısı…