İyi ki kitaplar var :)
Üstat
Öyküler kendimizi okumak gibi, yaşadığımız o an farkında olamadığımız anların, duyguların yıllar sonra bir sayfada ruhumuza dokunması gibi... Hayatın hengamesine, keşmekeşine bir es vermek adeta. Öykülerin de ruhu olduğuna inanırım ben. Tıpkı koku hafızası olduğu gibi. Öykü insana kendinden bir parça ekleyebiliyor, tanıdık gelebiliyorsa ruha bürünür benim için. Bu kısacık ama içi kendimizle, her birimizle dolu öykü kitabı okunmaya değer. Dili naif, üslubu zarif, bizden hissettiren, okurken içine çeken, kimi zaman kabuk bağlamış bir yaramızı bize sevdiren, okurken insanın içine su serpen, ağzında bir parça güllü kuş lokumu tadı bırakan cinsten. Hatice Ebrar Akbulut hep yazsın, biz hep okuyalım. Kalemi daim, ömrü bereketli olsun:)